Logo berkelbode.nl


Emile van der Peet houdt van optredens in bescheiden setting. ,,Je moet natuurlijk wel een goede piano hebben." (foto Gerreke van den Bosch)
Emile van der Peet houdt van optredens in bescheiden setting. ,,Je moet natuurlijk wel een goede piano hebben." (foto Gerreke van den Bosch) (Foto: )

Opera tussen potten en pannen

Je hebt een keukenhulp en een keukenprins, sinds kort is keukentenor aan de lijst toegevoegd. Tenor en saxofonist Emile van der Peet (51) geeft namelijk klein­schalige muziek­concerten in zijn keuken.

Door Gerreke van den Bosch

Gorssel - De ramen in de keuken van Emile van der Peet blijken 'operaproof'. "Ik heb op 17 juni mijn eerste sessie gedaan met pianiste Elizabeth Scarlat. Op 18 november is zij weer van de partij samen met sopraan Els van der Waard. We brengen dan een opera­programma ten gehore, met onder meer het duet 'Parigi O Cara' uit Verdi's Traviata en 'O Mio Babbino Caro' van Puccini. Ik vind het leuk om zelf te zingen en wil ook een podium bieden voor anderen. De eerste keer was heel geslaagd en de mensen waren enthousiast. Ik hoop dat het zich verspreid. Ik had bewust geen vrienden en familie uitgenodigd omdat ik niet op hen wilde leunen", vertelt Emile openhartig.


De saxofonist heeft een praktijk aan huis en vind het leuk om af en toe huisconcerten te geven. Het schept volgens hem een losse sfeer. "Klassieke concerten kunnen soms een beetje stijf zijn. Ik vind het luek om de mogelijkheid te geven om een huis binnen te lopen en live muziek te geven. Mijn vader was ook zanger en ook hij gaf live concertjes."

Laatbloeier

Als tenor is Emile een laatbloeier. "Ik deed eerst een studie als medisch bioloog en dat ging me allemaal heel makkelijk af. Maar op mijn 25ste was het gewoon 'op'. Ik had er geen interesse meer in en omdat ik eigenlijk uit een muzikale familie kom, kwam die naar boven. Het is eigenlijk heel tegenstrijdig. Eerst was ik heel rationeel bezig en nu zit ik helemaal in mijn gevoel. Sinds een half jaar schrijf ik ook zelf muziek. Zal de midlifecrises wel zijn", zegt hij gekscherend.


Dat hij goed kon zingen heeft hij altijd wel geweten maar gaf er na het zangkoortje van zijn vader de brui aan. "Ik was een jaar of tien en ik had er weinig plezier in. Pas op mijn 25e heb ik het weer opgepakt. Ik speelde al saxafoon en ben er toen zanglessen bij gaan nemen. Ik bleek een dusdanig goede stem te hebben dat ik aan het conservatorium het zelfs als tweede hoofdvak nam."

Conservatorium

Via een tip van zijn pianospelende zuster kwam Emile terecht op het conservatorium in Maastricht. "Toen kwam ik erachter dat zingen nog niet zo makkelijk is", zegt hij met een schaterlach.

"Ik kon vroeger goed leren maar dat viel met zingen tegen. Ik onderschatte het. Ik ben tenor, dat is de hogere mannenstem, en dat is best lastig met het repertoire. Het is deels een technisch verhaal maar zingen ben je ook zélf. Daar zit geen instrument tussen. Dat er weinig goede zangers zijn heeft denk ik ook een psychologische kant. Het groeiproces gaat samen met je eigen proces. Hoe ontspanner en opener je bent hoe beter."
Bij Emile roept het geen spanning op als de mensen dicht bij hem zijn als hij zingt.

"Ik vind het leuk! Ik houd van de intimiteit. Het gaat mij erom dat ik mooie muziek en gevoelens kan delen. Zondag 18 november doen we een romantisch repertoire. Dat ligt het dichtst bij mij. Onze opzet is niet scenisch, het is dus geen theater. Er is interactie met het publiek. Iedereen is welkom. Aanmelden is niet verplicht maar mag wel."

www.zangensaxofoon.nl

Meer berichten