Marita Veldink en Dika Karssenberg.
Marita Veldink en Dika Karssenberg. (Foto: )

Verwachtingsvol wordt er rondgekeken. Wat staat er vanavond op het programma? De zaal in huiskamersfeer is gevuld met zo'n veertien deelnemers met een verstandelijke beperking, waarvan een aantal rolstoelers en een zestal vrijwilligers. "Vrije tijd" is één van de poten van de KLUP, ondergebracht bij Vereniging Kans Plus regio Zutphen. Marita Veldink en Dika Karssenberg zijn hier elke donderdagavond als vrijwilligster te vinden.

Door Ina Stoel

Er wordt gestart met een rondje koffie. Daarna kan er getekend, geknutseld en geverfd worden. Elke keer wat anders. "De deelnemers zijn blij met deze avond", zegt Marita. "Behalve deze vrijetijdsclub wordt er maandelijks op zaterdagmiddag gebowld bij Bousema. En op zondagmorgen doen we éénmaal per veertien dagen aan nordic walking. In de zomer lopen wij zelfs elke donderdagavond. Aan het begin van het seizoen en begin januari worden in een vergadering de activiteiten van de vrijetijdsclub voor dat jaar bedacht. Ik stel de agenda op en werk de notulen uit. Met Kerst maken we samen een driegangenmenu. Dika en ik staan dan de hele dag in de keuken. En we regelen dat de vrijetijdsclub naar een carnavalsavond in Neede kan gaan."

Dika: "Al die moeite geeft enorm veel voldoening. Op mijn werk (ziekenverzorgende) teer ik nog dagen op zo'n carnavalsavond. Mij spreekt vooral de eerlijkheid en puurheid van deze mensen aan."

Beiden benadrukken geen vergadertijgers te zijn, maar wel bestuurslid in een bestuur van drie, dit was een voorwaarde van Kans Plus.

Ook doet Marita alle overige administratieve rompslomp, waaronder een begroting maken en subsidie aanvragen. Af en toe helpen bij de computerclub in Gorssel. Ze is er zo'n 10 tot 15 uur per week druk mee. "In 1987 ben ik begonnen met het helpen bij rolstoeldansen. Er stond een oproep in de krant en ik hield van dansen. En het was destijds goed te combineren met mijn gezin. Nu zou ik graag nieuwe vrijwilligers erbij hebben. Het liefst creatieve mensen, die eventueel bereid zijn om andere taken over te nemen". Dika voelde zich als kind erg betrokken bij haar oom met het syndroom van Down. "Ik kon heel goed met deze leuke oom kletsen. Ik heb mijn hele leven al iets met deze doelgroep. We organiseren bij één maal per 2 jaar een boottocht op de IJssel. Er is dan disco, er wordt geschminkt en gezongen (karaoke) en er zijn prijzen te winnen. En we lopen de avondvierdaagse mee. Ja, het zou fijn zijn als er mensen bij komen. Iemand die kan helpen voorbereiden, de PR doet of het secretariële werk. Nu komt alles op Marita neer en dat voelt kwetsbaar".

Meer berichten