Jan van Vulpen vond proefdraaien een waardevolle ervaring.
Jan van Vulpen vond proefdraaien een waardevolle ervaring. (Foto: )
De Vrijwilliger Centraal

Rijden op de bus!

Het was voor Jan van Vulpen vanzelfsprekend de maatschappelijke stage van veertig uur voor zijn school in Barneveld te doen bij Stichting De Klup, waar zijn broertje al een aantal jaren deelnemer was. Hij assisteerde bij het zwemmen op zaterdagmiddag en bij de creatieve soos. "Acht jaar lang bleef ik daar als een redelijk passieve vrijwilliger werken. Ik reed de deelnemers naar en van De Klup, maar gaf wel duidelijk mijn grenzen aan, als het om het organiseren zelf ging."

Door Ina Stoel

Jan deed zijn afstudeerstage Facility Management bij een bedrijf in Goor en vond aansluitend werk in Hengelo. Via de Vrijwilligerscentrale vond hij zijn huidige vrijwilligerswerk: chauffeur op een busje met gehandicapten, zodat zij de mogelijkheid hebben hun hobby te beoefenen. Zijn autorijbewijs B was voldoende. "Toch moest ik een extra rijtoets afleggen om te laten zien, dat ik voorzichtig genoeg reed. Een waardevolle ervaring! Ze lieten me in een rolstoel in de bus zitten, zodat ik aan den lijve kon voelen hoe het is als die bus een drempel neemt. Erg goed te voelen dus! Ik rij daar nu echt niet meer met 30 overheen".

Verder duwt Jan 'de rolstoelers'" van en naar tafeltennisclub de Toekomst in Lochem. De deelnemers van nu zijn zwaarder gehandicapt dan destijds. Als er te weinig deelnemers zijn, doe ik ook mee met het tafeltennissen. En ik raap ballen op. De regels zijn anders dan bij het gewone tafeltennis. De toegang tot de tafel wordt vaak smaller gemaakt en er wordt zonder net gespeeld. Bij het tellen wordt gekeken hoe vaak de bal achter de tafel is geweest. En de batjes hebben één platte kant. Er worden regelmatig wedstrijden gehouden, ook met andere clubs. En soms wordt deelgenomen aan de special olympics".

Jan geniet van de sfeer. Na het trainen drinken ze nog iets in de sportkantine. "De meeste deelnemers leven erg in het hier en nu. Dat spreekt me aan. Op mijn werk ben ik de hele dag bezig met contracten en planningen met een waarde van duizenden euro's. Maar hier kan het gaan om een simpele kop koffie! Bovendien maak je iets voor mensen mogelijk, wat anders niet zou kunnen. Sommige deelnemers zijn ook best slim. En onderschat hun humor niet". Jan deed dit werk eerst elke week. Dat werd toch wat te veel. Nu wat minder vaak, maar "ik zou het niet graag missen. Het voegt iets toe aan mijn leven. Ik ontwikkel me er ook zelf door. Niet alle deelnemers zijn voorspelbaar en het is een stuk lastiger hier goed mee om te leren gaan dan in het dagelijkse werk. En op andere momenten gedragen ze zich een stuk normaler dan de zogenaamde normale mensen."

Meer berichten