Bertus en Hermien Bannink samen met waarnemend burgemeester Frans Backhuijs. Foto: Diana Bannink.
Bertus en Hermien Bannink zestig jaar getrouwd
BARCHEM/RUURLO – “Zullen we in de serre gaan zitten?”, is de vraag van Bertus en Hermien Bannink als waarnemend burgemeester Frans Backhuijs van gemeente Lochem het paar met hun zestigjarige huwelijksdag feliciteert. Op deze eerste lentedag van april schijnt de zon en toont de tuin van het diamantenechtpaar vanuit de serre al haar voorjaarspracht.
Door Jan Hendriksen
In 2008 streken Bertus en Hermien Bannink-Eggink vanuit ‘t Ruurlosebroek neer in Barchem. Ze hadden toen net hun tuindersbedrijf aan de Hulshofweg beëindigd, daar waar Bertus tachtig jaar geleden werd geboren. Hermiens geboortewieg stond 76 jaar geleden in Geesteren, maar na vier jaar verhuisde ze naar Ruurlo, op een paar honderd meter afstand aan de Scheiddijk.
“We waren buurjongen en buurmeisje van elkaar, maar gingen niet naar dezelfde lagere school. Ik ging naar de Koekkoekschool en Hermien naar de Bruilseschool”, vertelt Bertus. “Maar we troffen elkaar toen al wel. We staan samen als kind op een foto toen we aan het schaatsen waren op een ondergelopen weiland aan de Hulshofweg”, zo verklaart Hermien lachend.
Het was in 1965 toen Bertus en Hermien met elkaar ‘verkering’ kregen. “We hebben voor het eerst met elkaar gedanst op een carnavalsfeest bij voormalig Café Toevank in ‘t Broek”, herinnert Hermien zich nog als de dag van gisteren. Een jaar later trouwde het paar en ‘trok’ Hermien met Bertus bij zijn moeder ‘in’ zoals dat in die jaren gebruikelijk was en werkte Bertus buitenshuis. Samen runden ze vele jaren een gemengd agrarisch bedrijf met melkkoeien en fokvarkens en werden er in die periode drie dochters geboren.
In de jaren tachtig kozen ze, in verband met een allergie die op de longen van Bertus sloeg, om de koeien en varkens van de hand te doen en witlof, aardbeien en later bloemen te gaan telen. Een uitdagende, intensieve bedrijfsvoering die veel volk op de been bracht op het erf aan de Hulshofweg. “Bijna elke jongen of meisje uit ‘t Ruurlosebroek, maar vooral uit Zieuwent en Mariënvelde, zijn bij ons wel over de vloer geweest om aardbeien te plukken. Een mooie maar intensieve tijd”, zo vertelt Hermien met enige weemoed in haar stem.
Leuke dingen
Tijd om ‘leuke dingen’ buiten het bedrijf te ontplooien was er bijna niet in die tijd. Hermien: “Ja, we waren actief voor de Achterhookse Folkloredansers. Maar dat was het wel.” Nadat Bertus en Hermien de keuze hadden gemaakt om het tuindersbedrijf te beëindigen verhuisden ze naar Barchem. Hier werd Bertus koster van de plaatselijke hervormde Barchkerk. Hermien was zijn rechterhand en verrichte ook allerlei hand en spandiensten voor de kerk. Ze werd ouderling van de Barchemse Hervormde Gemeente, nu Protestantse Gemeente.
Er was meer tijd andere leuke activiteiten op te pakken. Hermien hield altijd al van bloemen. Ze werd lid van Groei en Bloei en bloemstukken maken werd haar passie. Met succes. Menige prijs behaalde ze bij bloemschikwedstrijden. Ook met dank aan Bertus: hij zorgde voor de ondergronden voor de wedstrijden die hij in elkaar lastte en timmerde. Hermien: “Zonder zijn steun en hulp was het niks geworden.” En heel Barchem en Ruurlo kent Hermien van haar ‘kerststukjes’ die ze maakt en verkoopt tijdens de jaarlijkse Kerstmarkt die de Barchkerk organiseert.
Bertus werd lid van de Reurlse Midwinterhaornbloazers. “En we hebben jaren gedanst bij de Barchemse folkloredansers Wi’j Schots Vedan. Helaas treed de groep niet meer op”, aldus Hermien.
‘Mooi gemaakt’
Zondag 29 maart hebben Bertus en Hermien al een voorschot genomen op hun zestigjarige huwelijksdag met een feestje met familie, buren en vrienden bij Recreatiecentrum De Heksenlaak. En naar goede traditie had de buurt toen al ‘mooi gemaakt’. Op de muziek van Hermien en Ans gingen de ‘voetjes’ van de vloer.
Columns
Tijdens de ontmoeting met de burgemeester komt de column in het Achterhoeks dialect, die Hermien in de laatste uitgave van het Barchkerkblad heeft geschreven, te sprake. Daarin laat ze weten dat ze absoluut geen ‘spiet’ heeft gehad om met Bertus in het huwelijksbootje te stappen. Ondanks dat de dominee die hun destijds trouwde daar anders over dacht.
Het is een van de vele menselijke verhalen die Hermien heeft geschreven. Want naast een vaste column in het Barchkerkblad onder haar pseudoniem ‘Miemel’ schrijft ze ook een dialectcolumn in het kwartaalblad Onder de Kroezeboom van de Historische Vereniging Old Reurle en zijn er periodiek verhalen van haar te lezen in de zaterdageditie van dagblad de Stentor. “Die laatste schrijf ik altijd in het Nederlands. Allemaal verhalen uit het dagelijks leven die ik samen met Bertus heb beleefd. Uit het heden en verleden."
Ze heeft de wens de verhalen nog eens bundelen en in boekvorm uit te geven. Ze heeft al een afspraak met een mogelijke uitgever: “Dan schuiven we weer aan in de gezellige sfeervolle serre.”