Jan Meijer zwaait na 45 jaar af

LOCHEM - Direct van school ging hij aan de slag bij de gemeente Lochem. Tijdens zijn gehele werkzame leven is er geen openbare ruimte die hij niet heeft bezocht. Afgelopen week zou Jan Meijer na 45 jaar bijna stilletjes zijn weggegaan, ware het niet dat zijn collega's net voor die tijd de Berkelbode nog waarschuwden.

Door Arjen Dieperink

"Ik bel hem wel even", klinkt het vanachter de receptie in het gemeentehuis Lochem. Enkele minuten later staat de 67-jarige Jan Meijer in de hal. In een lege kantine vertelt hij even later dat hij vijfenveertig jaar bij de gemeente heeft gewerkt. Zijn wieg stond in Diepenheim, waar hij en zijn vrouw nog steeds wonen. Toen hij van de Technische school stage ging lopen bij de Gemeentelijk Technische Dienst Lochem kon hij nog niet bevroeden dat dit zou uitlopen tot een zeer lang dienstverband. "Het was de tijd dat Woelders directeur was van de Gemeentelijke Technische Dienst Lochem en Boon de gemeentesecretaris. Wij zaten toen in het pand van de voormalige gasfabriek Lochem aan de Julianaweg. Nu staat op die plek de Lidl. Het waren andere tijden."

Van de Julianaweg ging de dienst naar de Hanzeweg 8. "Wij verhuisden eigenlijk naar het gebouw van de Nijha. Die had twee plekken aan de Hanzeweg in gebruik. Omdat het niet zo goed ging met het bedrijf wilde de gemeente het pand wel kopen. Hier hebben wij lange tijd gezeten tot de nieuwbouw van het huidige gemeentehuis op deze plek werd gepland."

Geen afscheid
Het is vanwege corona niet mogelijk voor Meijer om afscheid te nemen van zijn tweeënzestig contacten, hoofdzakelijk bedrijven, en collega's. Dat vindt hij niet leuk maar wel begrijpelijk. "Wel heb ik burgemeester en wethouders verzocht of ik even bij hun vergadering mocht komen. Daar heb ik ze getrakteerd. De reden daarvan was dat ik aan de gemeente Lochem altijd een goede werkgever heb gehad en keurig op tijd iedere maand mijn salaris mocht ontvangen. Mijn waardering wilde ik aan het eind van mijn werkzame leven laten blijken. Dat zullen weinigen doen, denk ik."

Jan Meijer kijkt even stilletjes voor zich uit en vervolgt: "Ik heb van de gelegenheid ook gebruik gemaakt om het college op het hart te drukken om goed voor de openbare ruimte te blijven zorgen. Het is net als je eigen huis onderhouden. Geef je niet met regelmaat het kozijn een likje verf dan moet je het na een aantal jaren vervangen, en dat is veel duurder. Zo is het ook met de openbare ruimte. Ik heb B. & W verteld dat bij achterstallig onderhoud het water op de weg blijft liggen. De autobanden die er dan doorheen gaan zorgen er voor dat het zand tussen de stenen uit wordt gezogen. Zo krijg je meer onderhoudskosten door in eerste instantie te bezuinigen."

Smoelenboek
Zijn werk gaat hem wel aan het hart, toch zal Jan Meijer het moeten loslaten. De receptioniste komt aanlopen. "Jan, kijk eens wat ik vond." Zij laat Meijer een smoelenboek zien van een kwart eeuw geleden. Met zijn mobiel maakt Jan gauw even een foto van zijn eigen portret. Het herinnert hem hoe snel de tijd voorbij vloog. Vandaag valt het doek, Jan Meijer is klaar bij de gemeente Lochem.