Voorpret

Een paar weken geleden liepen hond en ik door de bossen van Joppe. Ik was er ooit eerder geweest, jaren terug, op vogelexpeditie, met een vriend die vogelaar was, nog steeds is. We zagen de roodborsttapuit en hoorden de boomleeuwerik. Ik weet nog hoe ik onder de indruk was van die oogst.

Nu zag ik een groene specht en een aantal raven. Ik was gespitst op vogelschoon in beeld en geluid. Zou bijna naar Zwitserland afreizen, om een weekje creatief schrijven te geven in een sprookjeskasteel in de bergen. Ik had me ingelezen op de natuur aldaar. We zouden bergmarmotten kunnen tegenkomen, vossen, hazen, lynxen zelfs. En met een dosis geluk de sporen van een enkele beer. Door een succesvol opfokprogramma in Noord-Italië is deze uitgestorven diersoort bezig aan een comeback, ook in Engadin, het gebied waar we zouden verblijven.

Beren zouden nog in winterslaap zijn, had ik bedacht. Dus dochter en ik kunnen gerust door de bossen op de berghellingen ronddwalen. Wat het luchtruim betreft zouden we uitkijken naar arenden, die daar rijkelijk voorkomen, althans – volgens de informatie in digi-taal.

‘Het hier is het nu / neem de ruimte voor rust en gedachten / het nu is het hier (…)’ golfde door mijn hoofd, nota bene mijn eigen muurtekst. Houd je eens bezig met de omgeving, zei ik tegen mezelf. Geniet van de Gorsselse hei, op dit moment. Van je hondje, dat vrolijk met een boomtak aan komt huppelen, van de restjes sneeuw die hier en daar de aarde oplichten, van de zon die pogingen doet om door de grijze koepel te breken. Maar de voorpret was dominant aanwezig. En, alsof het lot daaraan bij wilde dragen, knikte een tegenligger naar me, terwijl zijn ‘Morgen’ een Duits accent verraadde.

‘Goedemorgen!’ antwoordde ik overdreven verheugd. ‘Bespeur ik daar een Duitse tongval?’ ‘Dass stimmt,’ zei de man in het blauw, die halthield op het wandelpad. ‘Dat heeft u goed in de gaten.’ Hij floot zijn hondje bij zich, een bewonderenswaardig gehoorzame teckel.

We spraken over de bomen in het Joppese bos, over arenden en beren, over groene spechten en raven. De man bleek een liefhebber. ‘Ich bin kein Vogelkundler,’ zei hij met nadruk, ‘maar wel heel geïnteresseerd in alles wat vliegt. Ook in veel vliegtuigen,’ lachte hij. Ik lachte met hem mee.

Maar eerlijk gezegd was ik blij dat we met de bus zouden gaan, naar Zwitserland.