Logo berkelbode.nl


Foto: Gerreke van den Bosch

Namasté voor Margriet van den Dool

  Sport

Margriet van den Dool van Yogahuis Lochem is gestopt met lesgeven. ,,Ik heb gehuild toen ze opstapte", zegt cursiste Dirrie Reuser geëmotioneerd.

Lochem - Het is druk op de afscheidsreceptie van de yogadocente. Ook niet verwonderlijk want volgens Dirrie is Margriet erg betrokken bij haar leerlingen. ,,Ze is gevoelig en medelevend. Wat ik van haar heb geleerd is ontspannen, letten op de manier waarop ik adem en ontladen. Ik ga het het echt missen. Niet alleen Margriet maar ook het clubje van de dinsdagochtend."


Bij docente Margriet is het nog niet helemaal geland. ,,Ik ben nu gepensioneerd. Vanochtend heb ik de laatste twee lessen gedraaid. Het dringt nog niet zo tot mij door. Ik word dit voorjaar 74 en ik merk dat het mu nu wat zwaar begint te vallen. Je bent de hele tijd aan het geven. Ik doe het met liefde maar op een bepaald moment moet je naar de stem in jezelf luisteren, dan voel je dat het klaar is. Ik heb 37 jaar lesgegeven. Mijn opleiding kreeg ik bij Saswitha en stichting Yoga en Vedanta. Ik ben tien keer naar India gereisd naar de ashram van Sri Ramana Maharshi in Tiruvannaamalai. Ik ging voor de Advaita filosofie. Dat is ook de reden dat ik aan yoga ben gaan doen", verklaart Margriet haar drijfveren.

,,Toen ik met yoga in aanraking kwam, woonde ik op Curaçao. Ik was als kind al een zoeker. Ik keek op mijn twaalfde in de spiegel en vroeg mij af: wie zit er achter dat gezicht? Op een bepaald moment kreeg ik een boek in handen van Osborne: Vraag je af wie ben ik. Geschreven door een Engelse journalist die ook in de Ashrams was geweest. Het was voor mij een soort herkenning en ik ging me er verder in verdiepen. Het duurde niet lang of ik gaf drie keer per week yogalessen, gratis. Toen ik naar Nederland verhuisde ben ik direct de opleiding gaan volgen bij Saswitha en daarna workshops bij Jean Klein. Ik kreeg ook training van Wim Nijholt."


India bleef Margriet fascineren, een kwestie van aantrekken en afstoten, verklaart ze zelf haar drang om er steeds terug te keren. ,,Het trekt aan omdat het een land van uitersten is, het stoot af vanwege de armoede en viezigheid maar tegelijkertijd is er ook en vooral het spirituele wat overal doorheen voelbaar is. Maar er is ook criminaliteit. Het is een land van kleuren."


Margriet van den Dool heeft nog geen concrete plannen van de toekomst. ,,Ik laat het open, dan vult het zich vanzelf in. Ik heb geleerd om in het nu te leven. Wat morgen is, weet niemand. Ik heb genoten van de 37 jaar dat ik heb lesgegeven. Ik heb allemaal prachtige mensen op les gehad en het wordt ook een soort familie."

reageer als eerste
Meer berichten