Vakantie-intermezzo
Opinie‘Ooit de zon zo mooi in de zee zien zakken?’ Het is een retorische vraag. We zitten op de rotsen van Piran, geliefde en ik, een stadje op een Sloveens schiereiland. Zojuist hebben we een portie gepofte kastanjes gekocht, en gedeeld met een gezinnetje uit Zwitserland.
Althans, hij komt uit Zürich, zij uit Kuala Lumpur. Hun kind is uiterlijk een afgewogen mix van zijn ouders.
‘I want more!’ jengelt hij, ‘more chestnuts!’ Zijn moeder is al onderweg, nadat ze ons heeft gevraagd waar het zakje lekkernijen precies vandaan komt.
Vanwege zijn werk kan geliefde in de zomer moeilijk vrij nemen. In de loop der jaren is oktober zo’n beetje onze vakantiemaand geworden. Vorig jaar lukte het om vier hele weken door Ierland rond te zwerven, nu staan we er financieel iets minder voor en reizen we tot het geld op is.
Dat is bijna. Mede door autopech – het koelsysteem van ons busje hield er plotseling mee op – zijn we snel ingeteerd op het reisrantsoen. Maar het gaat niet om de kwantiteit, zoals bij veel dingen in het leven. En alleen al deze lucht, in roze-rood-oranje schakeringen, en de vuurbal die esthetisch onder gaat, zorgt voor een onvergetelijk moment.
Op het plein van de kastanjes stonden mannen rond lunchtijd op gaspitten pasta’s te bereiden. Met porcini –eekhoorntjesbrood – en garnalen. Zó uit de zee hier, denk je dan, als toerist. Maar misschien kwamen ze gewoon uit een plastic bakje.
‘Die pan waar die kok zijn paddenstoelen in staat te bakken, da’s precies zo’n ronde bodem die ik zoek,’ zei geliefde. Ik herinnerde me dat-ie het er een tijd geleden over had: een aluminium koekenpan met een simpele ronde bodem, die was in Nederland niet te krijgen. Wél in Italië…
Grappige speling van het lot is dat we hem ná ons hoofdstuk Italië tegenkomen in het buurland. ‘Wat moet je ervoor hebben?’ vroeg de Nederlandse kok aan de Sloveense. Er volgde een blik vol ongeloof, toen zag de pastamaker dat het menens was.
De deal was snel gemaakt. Maar de pan was de hele middag nog nodig. Pas tegen zevenen kon de transactie plaatsvinden. Dat zorgde ervoor dat we langer in het stadje bleven hangen dan we aanvankelijk hadden bedacht.
We duiken het water in, voelen kleine kwalletjes door onze vingers glippen, drinken goudgele streekwijn. En het is dankzij de pan dat we de zon zien verdwijnen in de zee.
