Opvoeden

Het is een vochtige dag. En toch is het droog. Gisteren was het wat mijn vader ‘waterkoud’ zou hebben genoemd, vandaag voelt de temperatuur bijna lenteachtig. December, dertien graden, windstil. Ze beginnen te wennen, bizarre klimaatverschijnselen. Ik loop met mijn jas over de arm de Lochemse Berg af. In mijn vrije hand houd ik een stok vast waar Hazel hijgend en springend om bedelt. Ze heeft het stuk hout al zo’n tien keer opgehaald, nu doet het dienst als alternatieve riem.

‘Jimmy, hier!’ Een vrouw die verderop de hoek omslaat, roept haar border collie bij zich. De hond, met een witte snelheidsstreep over zijn koppie, is vooral geïnteresseerd in mijn viervoeter. En die heeft weer alleen oog voor de stok. ‘Zo gaat het vaak in het leven,’ flitst even door mijn hoofd. ‘A heeft belangstelling voor B, maar die ziet alleen C staan, die weer verkikkerd is op D…’ Iemand schreef ooit een vers over deze thematiek, ik kom er even niet op wie.

‘Jiiiiiiiiiimmy. Hier! Nu!’ De stem van de baas lijkt de border collie, een ras dat toch om zijn gezeglijkheid bekend staat, niet te beïnvloeden. Hij blijft proberen Hazels aandacht te trekken. Als-ie een schijnbeweging naar de stok in mijn hand maakt, lukt dat voor een moment. Mijn wandelgezelschap snauwt hem zo duidelijk af, dat-de arme Jimmy met zijn staart tussen zijn poten afdruipt in de richting van zijn roepende baas. 

‘Zo maak je geen vrienden,’ spreek ik Hazel wat betuttelend toe, terwijl ik de stok verruil voor haar echte riem.
‘Hoor ik u nou zeggen dat u vindt dat uw hond vrienden moet maken?’ Een meneer met een hoed op kijkt me breed lachend aan, zijn blik is nieuwsgierig. ‘Ehhh,’ begin ik, ‘ja, ik vind dat ze wat aardiger zou mogen zijn tegen soortgenoten. Volgens mij wordt het leven daar leuker van.’

‘Misschien was ze bang voor die andere hond,’ zegt de man die het tafereel blijkbaar gadegeslagen heeft, ‘en die stok hoort natuurlijk bij haar.’
Ik knik. ‘Maar het is zoveel leuker om samen te spelen en plezier te hebben,’ zeg ik.

Een stel wandelaars passeert. We zeggen hen gedag, er komt geen antwoord.

‘Kijk,’ zegt de man. ‘Goed voorbeeld: die hebben geen zin in aardig doen. En je kunt nou eenmaal niet iedereen opvoeden.’

Ik denk even over zijn woorden na.

‘Da’s waar,’ zeg ik dan. ‘Daarom houd ik het bij mijn hond.’